Co to są hamery?

Czytelnik pyta o pochodzenie nazwisk Chamerski i Hamerski. Dodaje przy tym, że Hamerscy już w XVI w. byli szlachtą herbu Tępa Podkowa, a wywodzili się z miejscowości Hamery pod Nakłem. 
Rodowód nazwiska jest prosty i wiąże się ze staropolskim hamerem (albo hamrą bądź hamernią), czyli ‘kuźnią’. Hamerski vel chamerski – ten przymiotnik funkcjonował w obu zapisach, znaczy więc tyle co ‘kowalski’. W gwarze hamerą nazywano burzę, zawieruchę, co niesie w sobie także wyraźny element dźwiękonaśladowczy. Hamernikiem zwano – też w gwarze – człowieka gwałtownego, raptusa. W zasobie nazwisk mamy 483 Chamerskich i 852 Hamerskich.

Nazwiska od czerpaka

Nazywam się Mosur i pochodzę z Olkusza. Skąd pochodzi to nazwisko? Co oznacza? Jedni mówią, że pochodzi z Kresów inni zaś, że wywodzi się z Niemiec. Spotkałem się z odmianami nazwiska nawet w moim mieście: Mossur, Mosór, Mossór. Która forma była pierwotna?

Mimo że nazwisko brzmi z niemiecka, jest rdzennie polskie i wyprowadzamy je od dawnego rzeczownika mosor, jak nazywano naczynie wydłubane z drewna, inaczej czerpak (nazwisko Czerpak też istnieje). Ten pospolity rzeczownik dał początek wielu nazwiskom, m.in. Mosorek, Moszura, Moszurenko, Mosarski, Mosyrz, Mosierz, Mąsior, Monsiorski. W staropolszczyźnie mosem (lub musem) nazywano garniec lub (czyli) miarkę.

Golibroda?

Objaśniając etymologię nazwiska Bralczyk, K. Rymut wskazuje podstawę słowotwórczą bra-, jak w czasowniku brać, lub brat, jak w imionach złożonych typu Bratumił. Z kolei L. Tomczak w Słowniku odapelatywnych nazwisk Polaków podpowiada inną ewentualność: staropolski rzeczownik brala, czyli broda. Trzeba jednak pamiętać, że czasownik brać w staropolszczyźnie miał szerszy zakres semantyczny i znaczył także: unosić, porywać (pisze o tym W. Boryś w Słowniku etymologicznym języka polskiego).  Nazwisko Bral notowane było już w 1459, zaś sufiks -czyk, właściwy dla deminutywów, czyli zdrobnień, sugerowałby pochodzenie odrzeczownikowe i odzawodowe zarazem (por. kominiarczyk, młynarczyk, pisarczyk, psiarczyk).

Skarżyński?

Nazwisko Cejrowski powstało od niemieckiego czasownika zeihen «oskarżać, obwiniać», który dał początek rzeczownikowi zeiher, czyli «oskarżyciel». Jest to, jak podaje Edward Breza, rdzeń indoeuropejski, a więc bardzo stary. Spolszczony pod względem fonetycznym (cejer), utworzył nazwisko „niby to szlacheckie’. Najwięcej Cejrowskich mieszka w Starogardzie Gdańskim, Gdańsku, Świeciu, Gdyni.

-isz

Interesuje mnie, pisze Czytelniczka, pochodzenie nazwiska moich przodków – Grzebisz. Interesuje mnie źródłosłów nazwiska oraz czy przyrostek -isz może wskazywać na żydowskie korzenie? Byłoby to ogromne zaskoczenie dla mnie i jednocześnie ironia losu, ponieważ rodzina nie kryje swoich antysemickich przekonań. B.

Droga Pani, nazwisko pochodzi od podstawy grzeb-, jak w czasowniku grzebać, lub rzeczownikach grzebień, grzebło. Sufiks -isz nie ma nic wspólnego z żydostwem. Spółgłoska [sz], od schyłku średniowiecza wymawiana twardo, wskazywała na formę zdrobniałą. Prof. K. Rymut daje takie przykłady zdrobnień: Brodzisław – Brodzisz, Fabian – Fabisz. A zatem pochodzenie nazwiska stare i rdzennie polskie.